लामो कपाल, मोटो शरीर, भद्दा संवाद वर्षौंसम्म नेपाली सिनेमाले देखाउँदै आएको भिलेनको सालाखाला स्वरूप थियो । सुनील थापा, दीपक क्षत्री, सुशील पोखरेल आदि भिलेनले नेपाली फिल्मका खलचरित्रलाई यसरी नै जीवन्त बनाए । तर, आजभोलि भिलनेका लागि पनि हिरोजस्तै लुक्स भएका खलनायक निर्माता–निर्देशकको रोजाइमा पर्न थालेका छन् । यसको उत्तम उदाहरण हुन्, प्रशान्त ताम्राकार । ‘टाटा बाई बाई’, ‘मुखौटा’ र ‘सम्बोधन’मा काम गरेका प्रशान्तलाई ‘ऐश्वर्य’ले रातारात चर्चामा ल्याइदियो । कुनै समय फेसन मोडलिङका पर्याय उनले हलिउड फिल्म ‘लिटिल बुद्ध’ मा पनि अभिनय गरेका थिए । 

खेलकुदले फिट

जिम जान थालेको आठदश वर्ष भयो । तर, फिटनेसको सवालमा म पहिलादेखि नै सचेत थिएँ । सानोमा भलिबल, बास्केट बल, टेबल टेनिस आदि खेल्थेँ । निरन्तर गेम खेलेपछि पनि फिटनेसको समस्या हुन्न । मोडलिङमा लाग्दा मलाई यही कारणले फाइदा भयो । जिमै नगरे पनि फिट थिएँ । 
फिटनेस जुनसुकै फिल्डका लागि नभइ नहुने कुरा हो । स्वस्थ शरीर र स्वच्छ विचार सबैलाई चाहिन्छ । तर, हाम्रो प्रोफेसनमा यो दुवै कुरा झन् धेरै चाहिन्छ । किनकि, ग्ल्यामर क्षेत्रको मानिसलाई सबैले आइडल पर्सनका रूपमा हेरेका हुन्छन् । 

आवश्यकताअनुसार जिम

पहिला–पहिला रहरले जिम गरिन्थ्यो । शरीर बनाउने लोभले गरिन्थ्यो तर आजभोलि आवश्यकताले गरिन्छ । फिल्ममा काम गर्ने भएकाले भूमिकाको आवश्यकताअनुसार गर्छु । कहिले मोटाउनुपर्छ, कहिले दुब्लाउनुपर्छ । मलाई अबको फिल्ममा टोन्ड बडी चाहिएको छ । त्यसका लागि छसात महिनादेखि काम गरिरहेको छु । धेरैलाई जिम भन्नेबित्तिकै बल्की बनाउनुपर्छ भन्ने छ । तर, मेरो विचारमा जिम टोनमा बस्नलाई हो ।

सामान्यतया ट्रेडमिलमा कुदेर जिम सुरु गर्छु र आवश्यकताअनुसार कार्डियो, वेट लिफ्टिङ आदि गर्दै चाहिएको कुरामा फोकस गर्छु । मलाई लोअर ब्याक र लेग गर्न चाहिँ गाह्रो हुन्छ । नसामा समस्या आएकाले गाह्रो लाग्ने गरेको हो । बिहान ७ बजेबाट १० बजेसम्म जिम गर्छु । कहिलेकाहीँ बेलुकी पनि गर्छु । जिम अनुकूल समयमा गर्दा हुन्छ तर निरन्तर गर्न जरुरी छ । जिमको विशेषता के हो भने सुरुमा अलि गाह्रो लाग्छ । तर, जब बानी पर्छ, छोड्न मन लाग्दैन । जिम एडिक्सन हो । आजभोलि काठमाडौँ छाडेर गइयो भने पहिलो ध्यान जिममै हुन्छ । जिमको सुविधा छ कि छैन भन्ने कुरा सोधिहाल्छु । छैन भने सामान्य पुसअप र स्किपिङ गर्छु । कहिलेकाहीँ चाहिँ लाइट र ट्रलीका सामान उठाएर पनि धीत मार्छु । जिम नगरेको दिन खल्लो हुन्छ । 

पिज्जा मिस गर्छु 

जिममा खानाको ठूलो भूमिका हुन्छ । त्यसैले जिम गर्नेले नियन्त्रणमा बस्नुपर्छ । खाना जथाभावी खायो भने समस्या हुन्छ । जिमरले हेल्दी खाना खानुपर्छ । मैले जिम गर्दा महिनामा ४०–५० हजार खानामा खर्च हुन्छ । दिनको ५ देखि ८ सय रुपैयाँ खानामा मात्र जान्छ । प्रोटिन पनि जोड्ने हो १५ सय जति पर्छ । अरू बेला एउटा–दुइटा अण्डा खाँदा हुन्छ भने जिम गरेको बेला १०÷१५ वटा चाहिन्छ । खर्च स्वतः दोब्बर हुन्छ । जिम गर्दा निश्चित खाने कुरा बार्नुपर्छ । राइस, आलु र चिल्लो–पिरो भएका खाना खाएर जिम गर्ने हो भने त्यसको केही असर हुन्न । सुरुसुरुमा यस्ता खाना खूब मिस हुन्थे । आजभोलि त्यस्तो हुन्न । ड्रिंक्स पनि कहिलेकाहीँ मात्र गर्छु । जिमले मलाई खानपानमा अनुशासित बनाएको छ । 

भात खान छोडेको धेरै भइसक्यो । पिज्जा खान मन पथ्र्यो, त्यो पनि छुट्यो । पिज्जा खूब मिस गर्छु । तर, सबै खानाको ‘चिटिङ डे’ हुन सक्छ । हप्तामा एकचोटि खान सकिन्छ । नेवारी खाना पनि कहिलेकाहीँ मात्र खाने गरेको छु । कटिङको समयमा चाहिँ उमालेका खाना खानैपर्छ । तौल बढाउनु छ भने जे खाए पनि भयो । तर, फ्याटी चिज खानु भएन । सामान्यतया मैले दुइटा रोटी र उसिनेको चिकेन खाने गरेको छु । डाइट कन्ट्रोल छ भने एक दुई दिन जिम नगर्दा पनि फरक पर्दैन तर छैन भने चाहिँ जिम गरेको केही फाइदा हुन्न ।