गुरु केदार बराल
२८ वैशाख २०८३, सोमबार
काठमाडौंको व्यस्तता र शहरको कोलाहलबाट सुरु भएको हाम्रो यात्रा बिस्तारै प्रकृतिको काखतिर मोडिँदै सैलुङसम्म पुग्यो। घुमाउरा बाटा, हरिया डाँडाकाँडा, चिसो हावा र यात्राभरि देखिएका सुन्दर दृश्यहरूले मनलाई छुट्टै आनन्द दिइरहेका थिए।
सैलुङ पुग्दा प्रकृतिको शान्त सौन्दर्यले मन नै लोभ्यायो। त्यहाँका थुम्काथुम्का डाँडाहरू, खुलेको आकाश, बादलसँग खेलिरहेको दृश्य र आध्यात्मिक वातावरणले यात्रालाई अझ विशेष बनायो।
हामीले सैलुङका पवित्र स्थानहरूमा पूजा–पाठ गर्दै, आशीर्वाद लिँदै, रमाइलो क्षणहरू सँगाल्दै अविस्मरणीय समय बितायौँ। साथीभाइसँगको हाँसो, रमाइलो र प्रकृतिसँगको निकटताले त्यो पललाई झन् सुन्दर बनाइदियो।
त्यसपछि यात्रा दोलखा भ्यू प्वाइन्टको रमणीय बाटो हुँदै अगाडि बढ्यो। उचाइबाट देखिने पहाडहरूको दृश्य, तल बगिरहेका खोलाहरू, गाउँघरको प्राकृतिक सौन्दर्य र बाटाभरि भेटिएका मनमोहक दृश्यहरूले यात्राको थकान नै महसुस हुन दिएन।
अन्ततः सिङ्गेटीसम्म पुगेको हाम्रो यात्रा केवल घुमफिर मात्र होइन, मन, आत्मा र प्रकृतिसँग जोडिएको एक सुन्दर अनुभूति बन्यो। यात्राले नयाँ ऊर्जा, खुसी र मीठा सम्झनाहरू दिएर फर्कायो।
यस्ता यात्राले जीवनलाई केवल रमाइलो मात्र होइन, प्रकृतिप्रतिको प्रेम, संस्कृतिप्रतिको सम्मान र आपसी सम्बन्धको मिठास पनि अझ गाढा बनाइदिन्छ। सैलुङदेखि सिङ्गेटीसम्मको यो यात्रा साँच्चै अविस्मरणीय रह्यो।
.jpg)
.jpg)
.jpg)
