गुरु केदार बराल
१६ कात्तिक २०८३, सोमबार
नेपालका सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू र बुर्किना फासोका राष्ट्रपति इब्राहिम ट्राओरेलाई तुलना गर्दा दुई फरक देशका दुई फरक नेतृत्व शैली देखिन्छन्। तर दुवैको सार्वजनिक छविमा एउटा समानता भेटिन्छ–परम्परागत राजनीतिक कार्यशैलीप्रति असन्तुष्टि र देशलाई नयाँ दिशामा लैजाने आकांक्षा।
सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यूले नेपालको परम्परागत राजनीतिक अभ्यासभन्दा फरक शैली अपनाएर आफ्नो पहिचान बनाउनुभएको छ। इन्जिनियरिङ पृष्ठभूमि, काठमाडौं महानगरपालिकाको नेतृत्व र कामलाई प्राथमिकता दिने उहाँको शैलीले नयाँ पुस्तामा आशा जगाएको छ।
अर्कोतर्फ, बुर्किना फासोका राष्ट्रपति इब्राहिम ट्राओरेले राष्ट्रिय स्वाधीनता, आत्मनिर्भरता र विदेशी निर्भरताबाट मुक्त हुने नारालाई आफ्नो नेतृत्वको मुख्य आधार बनाएका छन्। तर उनको नेतृत्व सैन्य सत्ता परिवर्तनबाट आएको हो, त्यसैले लोकतान्त्रिक जवाफदेहिताको प्रश्न पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ।
मेरो विचारमा सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यूमा राष्ट्रपति ट्राओरेको राष्ट्रिय स्वाभिमान, आत्मनिर्भरता र दृढ निर्णय क्षमता हुनुपर्छ। ट्राओरेमा सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यूको जस्तो प्राविधिक सोच, विकास निर्माणको व्यावहारिक दृष्टिकोण र नागरिकको दैनिक जीवनसँग जोडिएको कार्यशैली हुनुपर्छ।
एउटाले राष्ट्रिय स्वाधीनताको आवाज बलियो बनाएका छन् भने अर्काले प्रशासनिक सुधार र विकासको बहसलाई नयाँ ढंगले अगाडि सारेका छन्।
तर एउटा कुरा दुवैले बुझ्न आवश्यक छ–देश बदल्ने नाममा व्यक्ति बलियो भएर मात्र पुग्दैन, देशका संस्था बलिया हुनुपर्छ। कानुनी शासन, अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता, पारदर्शिता र जनताप्रतिको जवाफदेहिता पनि उत्तिकै आवश्यक छन्।
सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यूमा ट्राओरेको राष्ट्रप्रेम र दृढता, ट्राओरेमा प्रधानमन्त्रीज्यूको विकासमुखी सोच र कार्यशैली हुनुपर्छ।
दुवैको राम्रा पक्षबाट सिक्न सके नेतृत्व केवल लोकप्रियतामा सीमित हुँदैन, देशको भविष्य बदल्ने आधार बन्न सक्छ।
अन्ततः मेरो चाहना एउटै हो–नेता ठूलो होइन, देश ठूलो हुनुपर्छ। सत्ता ठूलो होइन, जनताको भविष्य ठूलो हुनुपर्छ।
