बोलेर होइन, गरेर देखाउने समय

पहिला धेरै बोल्ने प्रधानमन्त्रीहरूको समय पनि हामीले देख्यौँ। भाषणमा रेल कुद्थे, पानीजहाज चल्थे, ठूला सपना देखाइन्थे। जनताले ताली पनि बजाए, आशा पनि गरे। तर धेरै योजनाहरू कागजमै सीमित भए। उद्घाटन र शिलान्यास धेरै भए, परिणाम कम देखिए। त्यसैले जनता निराश हुनु स्वाभाविक पनि हो।

तर अहिले विस्तारै अर्को संस्कृतिको आवश्यकता महसुस भइरहेको छ–कम बोल्ने, बढी काम गर्ने नेतृत्वको। देश भाषणले होइन, परिणामले बदलिन्छ। सडक बनेको देखिनुपर्छ, सेवा सहज भएको अनुभव हुनुपर्छ, युवाले अवसर पाएको महसुस गर्नुपर्छ। काम गर्ने मान्छेलाई काम गर्न दिने वातावरण बनाउनु आजको आवश्यकता हो।

हामी नेपालीहरूमा एउटा कमजोरी के छ भने, नयाँ सोच र नयाँ पुस्तालाई चाँडै विश्वास गर्दैनौँ। तर इतिहास हेर्दा परिवर्तनको ऊर्जा प्रायः युवाबाटै आएको छ। जोस, जाँगर, नयाँ सोच, जोखिम उठाउने क्षमता र काम गरेर देखाउने आँट युवामा धेरै हुन्छ। त्यसैले अब देशलाई केवल पुरानै शैलीको राजनीति होइन, काममुखी, जिम्मेवार र परिणाम दिने नेतृत्व चाहिएको छ।

नयाँ पुस्तालाई अवसर दिनु भनेको केवल उमेर हेर्नु होइन, काम गर्ने इच्छाशक्ति, इमानदारी र दृष्टिकोणलाई विश्वास गर्नु हो। यदि काम गर्न खोज्ने युवालाई सुरुमै तानातान, आलोचना र निरुत्साह मात्रै गरियो भने देश फेरि त्यही पुरानै चक्रमा फसिरहन्छ।

देश बनाउन सरकार मात्रै काफी हुँदैन, जनताको साथ पनि उत्तिकै आवश्यक हुन्छ। राम्रो कामलाई समर्थन गर्ने, गलत कामलाई प्रश्न गर्ने र सकारात्मक परिवर्तनमा सहभागी हुने बानी बसाल्नुपर्छ। आलोचना आवश्यक छ, तर हरेक प्रयासलाई सुरुमै खिसिटिउरी गर्ने प्रवृत्तिले विकासलाई कमजोर बनाउँछ।

अब समय आएको छ
बोलेर होइन, गरेर देखाउने नेतृत्व रोज्ने।
आश्वासन होइन, उपलब्धि हेर्ने।
निराशा होइन, सम्भावना खोज्ने।

जब काम गर्ने मानिसलाई जनताको साथ मिल्छ, तब मात्रै देश अगाडि बढ्छ। नेपाल बन्न सक्छ, यदि हामीले सही मानिसलाई सही समयमा विश्वास गर्न सिक्यौँ भने।

राजनीति